نام اختصاری:  ACT، CT
سایر نام ها:  زمان انعقاد فعال شده،  زمان فعال شده تشکیل لخته، زمان سیلان، زمان انعقاد خون کامل , Prolonged Clot Time Profile, Activated Clotting Time Whole blood clotting time
نوع نمونه قابل اندازه گیری : خون کامل وریدی یا مویرگی
حجم نمونه مورد نیاز:  سه لوله هرکدام حدوداً 1 ml
شرایط نمونه گیری:  نیاز به ناشتایی یا آمادگی خاصی نمی باشد.
ملاحظات نمونه گیری: 

1. حدود 3ml خون کامل از بیمار گرفته و آن را در داخل سه لوله محتوی فعال­کننده تماسی انعقادی مانند سلیت (celite)، کائولین یا پارتیکل‏های شیشه‏ای جمع آوری نمایید. در روش‎هایی که به جای لوله از کارتریج استفاده می‏شود می‏توان خون کامل را داخل یک لوله یا سرنگ پلاستیکی جمع‏آوری نمود و سپس سریعاً آنرا به کارتریج منتقل کرد.
2. چنانچه بیمار تحت تزریق مداوم هپارین باشد، نمونه خون از بازوی فاقد سوند داخل وریدی گرفته می شود.
3. پس از خونگیری، محل نمونه گیری را بفشارید. به خاطر داشته باشید که زمان سیلان به سبب درمان با ضد انعقادها طولانی خواهد بود. -
4. بیمار را از نظر خونریزی احتمالی بررسی کنید.
5. وجود خون در ادرار و در تمامی ترشحات دیگر بدن کنترل نموده و بیمار را از نظر کبودی، پتشی و درد ناحیه پشت ارزیابی نمایید.
6. نتایج آزمون به سبب اهمیت بالینی آن باید با زمان تجویز هپارین هماهنگی داشته باشد. 

توضیحات: 

• این آزمون جهت بررسی و غربال وضعیت انعقادی فرد مناسب نیست. 
• این روش همانند زمان ترومبوپلاستین نسبی فعال (APPT)، توانایی آغاز تشکیل لخته در مسیر داخلی را با فعال سازی فاکتور XII اندازه گیری می نماید و تفاوت‏ آنها در این است که ACT با تماس یک فعال­کننده تماسی و بدون افزودن فسفولیپیدها و کلسیم فعال می‏شود. مزیت اصلی این تست‏ سهولت و تجربه طولانی در کاربرد بالینی آن است.
• در موارد درمان با دوز بالای هپارین، از PTT برای پایش هپارین درمانی نمی‎توان استفاده نمود زیرا در این موارد لخته تشکیل نمی­شود. در این موارد می‏توان از ACT استفاده نمود.
• مقادیر افزایش یافته ACT در مصرف هپارین، فقدان فاکتورهای انعقادی و سیروز کبد دیده شده و مقادیر کاهش یافته آن در ترومبوز دیده می‏شود.
• ACT تابع غلظت هپارین است و همچنین تحت تأثیر فاکتورهایی مانند تعادل فاکتورهای انعقادی و مهارکننده‏ها، پلاکت‏های لیز شده، افزایش رقت خون، هیپوترمی بیمار و غیره قرار دارد. زمان­های طبیعی و میزان تأثیر هپارین در طولانی شدن زمان بستگی به روش انجام آزمایش دارد. محدوده درمانی بین 300 تا 600 ثانیه است.
• در این آزمون زمان لخته شدن خون تام پس از افزودن یک ماده فعال کننده ذره یی سنجیده می شود.
• با کنترل وضعیت انتقال خون با استفاده از ACT می توان به آسانی و به سرعت پاسخ به هپارین درمانی را پایش نمود.
• کاربرد ACT در تعیین دوز مناسب سولفات پروتامین برای خنثی نمودن تأثیر هپارین در پایان روش های جراحی و همودیالیز نیز ازاهمیت مشابهی برخوردار است. از هر دو آزمایش APTT و ACT می توان برای پایش هپارین درمانی استفاده نمود. 
• ACT دقت کمتری از PTT دارد. ACT با تعدادی از متغیرها تداخل دارد این موارد شامل تعداد پلاکت، میزان عملکرد پلاکتی، ضد انعقادهای لوپوسی، کمبود فاکتورها، دمای محیط، هیپوترمی و رقیق شدن خون می‏باشند.
• ACT را می توان بر بالین بیمار انجام داد. این روش، اطلاعاتی سریع فراهم می آورد که می توان بر اساس آن تصمیم های  بعدی راجع به ضدانعقاد درمانی را اتخاذ نمود. امکان انجامACT « در محل درمان»، استفاده از ACT را به ویژه برای بیماران نیازمند به آنژیوپلاستی، همودیالیز و CPB مفید می سازد.